به گزارش روابط عمومی دانشکده طب ایرانی دانشگاه علوم پزشکی ایران، دکتر محجوب با اشاره به پیچیدگی‌های بیماری مالتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) اظهار داشت: این بیماریِ مزمن، تنها به سیستم عصبی محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد مختلف زندگی بیمار را از توانایی‌های جسمی و حرکتی تا کیفیت زندگی، وضعیت روانی و عملکرد روزمره تحت تأثیر قرار می‌دهد. از این رو، مواجهه با ام‌اس نیازمند نگاهی جامع، چندبعدی و انسان‌محور است؛ نگاهی که در آن بیمار، نه فقط از منظر یک تشخیص بالینی، بلکه به‌عنوان انسانی با نیازهای جسمی، روانی و اجتماعی دیده شود.

این متخصص طب ایرانی با تأکید بر تحول نگرش‌های علمی در سال‌های اخیر افزود: امروزه بیش از گذشته روشن شده است که در کنار درمان‌های تخصصی و استاندارد، توجه به عواملی مانند سبک زندگی، تغذیه، خواب، آرامش روان و مدیریت خستگی می‌تواند در مسیر مراقبت از بیماران مبتلا به ام‌اس نقشی حیاتی ایفا کند. این همان عرصه‌ای است که زمینه‌ساز گفت‌وگو و هم‌افزایی میان پزشکی روز و ظرفیت‌های قابل بررسی طب ایرانی می‌شود.

محجوب در تبیین رویکرد طب ایرانی گفت: در طب ایرانی، حفظ سلامت بر پایه تعادل استوار است؛ تعادلی که از هماهنگی میان تغذیه، خواب، فعالیت، وضعیت روانی و شرایط محیطی حاصل می‌شود. بر همین اساس، در مواجهه با بیماری‌های مزمن و فرساینده‌ای مانند ام‌اس، توجه به اصلاح سبک زندگی، تقویت قوای بدن، کاهش فرسودگی جسمی و روانی و ارتقای کیفیت زندگی، جایگاهی مهم پیدا می‌کند. این نگاه می‌تواند در کنار درمان‌های رایج، به تکمیل مراقبت از بیمار کمک کند.

وی با تأکید بر ضرورت بهره‌گیری مسئولانه از ظرفیت‌های طب ایرانی خاطرنشان کرد: بهره‌گیری از ظرفیت‌های طب ایرانی در بیماری ام‌اس باید در چارچوبی علمی، مسئولانه و مبتنی بر شواهد صورت گیرد و هرگز جایگزین درمان‌های استاندارد و تخصصی این بیماری نیست. آنچه اهمیت دارد، استفاده از رویکردهای مکمل و حمایتی برای کاهش برخی علائم همراه، بهبود کیفیت زندگی و کمک به مراقبت همه‌جانبه از بیمار است.

گفتنی است رویکرد دانشکده طب ایرانی دانشگاه علوم پزشکی ایران بر توجه به ظرفیت‌های طب ایرانی در چارچوب پژوهش علمی، ارزیابی مبتنی بر شواهد و تعامل مسئولانه با پزشکی نوین استوار است؛ با هدف ارتقای سلامت و ارائه مراقبت‌های جامع‌تر به بیماران.

و در پایان با اشاره به اهمیت روز جهانی ام‌اس تصریح کرد: این روز، فرصتی ارزشمند است برای افزایش آگاهی عمومی، تقویت همدلی با بیماران و یادآوری این حقیقت که درمان، تنها در کنترل بیماری خلاصه نمی‌شود، بلکه در بهبود کیفیت زندگی، حفظ کرامت انسانی بیمار و ارائه مراقبتی جامع و آگاهانه معنا پیدا می‌کند. بی‌تردید، آینده مراقبت از بیماران مبتلا به ام‌اس در گرو تقویت همین نگاه علمی، جامع و انسان‌محور خواهد بود.